नेपाली राजनीतिमा नेकपा (एमाले) का अध्यक्ष केपी शर्मा ओलीको नेतृत्वमा रहेको सरकारले सय दिन पूरा गर्दा माओवादी पार्टीले सरकार परिवर्तनको आह्वान गर्न थालेको छ। प्रमुख दल कांग्रेस र एमाले मिलेर बनेको दुईतिहाइ सरकारलाई अस्थिर बनाउन माओवादीको प्रयास राजनीतिक अस्थिरताको संकेत हो। यद्यपि प्रतिनिधिसभामा उपस्थिति न्यून रहे पनि, माओवादी दलको बेचैनी र दबाब देख्न सकिन्छ।
पुष्पकमल दाहाल नेतृत्वको माओवादी पार्टीले कांग्रेससँग मिलेर चुनाव लड्ने, एमालेसँग सरकार गठन गर्ने र पुनः कांग्रेससँग सत्ताको भागबण्डा गर्ने प्रयास गर्दै आएको छ। यसका कारण माओवादी पार्टीको नीति र नेतृत्वको दिशामा स्पष्टता छैन। चुनावमा पार्टीको सिट संख्या घट्न थालेपछि माओवादीको अस्तित्व र शक्ति कमजोर भएको छ। खासगरी, ०७९ मा कांग्रेससँगको गठबन्धनमा माओवादीको सिट संख्यामा महत्वपूर्ण गिरावट आएको थियो।
यही समयमा, माओवादीको नेतृत्वका अस्थिरताका कारण पार्टीका कार्यकर्ताहरूमा निराशा र थकान देखिन थालेको छ। एकातिर, माओवादीका नेता–कार्यकर्ताहरूको भित्री एकता कमजोर भैरहेको छ भने अर्कोतिर, बाहिरी राजनीतिमा माओवादीको प्रभाव कम हुँदै गएको छ। माओवादीको एकल चुनावमा जाने सन्दर्भमा उनले आफ्नो सिट संख्या घट्नसक्ने खतरा थाहा पाएका छन्।
पार्टीको आन्तरिक संघर्ष र पारिवारिक स्वार्थले गर्दा माओवादी पार्टीको भविष्यमा चुनौतीहरू उत्पन्न भएका छन्। कुनै पनि मुद्दाबिना सडकमा आन्दोलनको आयोजनाले पार्टीको विश्वसनीयता घटाएको छ। माओवादीका नेता दाहालको व्यक्तिवाद र परिवारतन्त्रले पार्टीलाई एकता र स्थिरताबाट टाढा राखेको छ।
यसैगरी, माओवादी पार्टीका वरिष्ठ नेता र कार्यकर्ताहरूमा भित्रको असन्तोष र विवादहरूको सन्देश पार्टीको नेतृत्वमा चुरो देखिन्छ। पार्टीका आन्तरिक निर्वाचनको माग उठ्न थालेको छ, जुन दाहालको निरन्तर सत्तामा रहने चाहनासँग टकरावमा परेको छ।
अन्ततः, माओवादी पार्टीले आफ्नो वर्चस्वलाई फर्काउने प्रयास गर्दै गर्दा, उसका प्रमुख प्रतिपक्षी दलहरूको बलले माओवादीको भविष्य तय गर्नेछ। यस सन्दर्भमा, माओवादीको सत्ताको स्वाद चाख्ने जाँगर र प्रवृत्तिहरूले पार्टीको भविष्यलाई अनिश्चितताको सिमानामा पुर्याएको छ।
कुल मिलाएर, नेकपा (माओवादी) को वर्तमान अवस्थाले अस्थिरता र असंगति प्रकट गरिरहेको छ, जसले पार्टीको दीर्घकालीन अस्तित्व र प्रभावमा ठूलो प्रश्न चिह्न लगाएको छ। भविष्यमा माओवादीले आफ्नो संरचना र नेतृत्वमा सुधार गरेर मात्र राजनीतिक प्रासंगिकता कायम राख्न सक्छ, नत्र यस पार्टीको अवस्थिति अझै कमजोर हुनेछ।
